صفحه اصلی >  درباره استان

گویش هرمزگانی

گویش هرمزگانی

گویش هرمزگانی گویشی از زبان فارسی است که در استان هرمزگان به آن تکلم می‌کنند. هرمزگانی یکی از گویشهای زبان فارسی است که ویژگی‌های فارسی کهن را حفظ کرده‌است. گویش مردم بندر عباس و استان هرمزگان آمیزه‌ای از گویش با ریشهٔ پهلوی و زبان‌های دیگر است. زبان‌هایی که با ورود اقوام و مهاجرین از کشورهای مختلف و حتی از نواحی دیگر کشورمان گویش هرمزگانی را تحت تأثیر خود قرار دادند. از مردم عرب گرفته تا افریقاییها و پرتقالی‌ها و هلندی‌ها و انگلیسی‌ها و چناچه تاریخ می‌گوید از دیگر نواحی کشور چون لرستان و استان فارس هم مهاجرینی در استان هرمزگان ساکن شده‌اند که هر قومی ویژگی‌های زبان خود را وارد گویش هرمزگانی کرده است. به خاطر روابط بازرگانی شماری از واژه‌های اروپایی - پَچ: وصله پینه، تکه (انگلیسی میانه) - تُماته: گوجه فرنگی، انگلیسی (اسپانیایی، مکزیکی) - جوتی: کفش (هندی اردو) - جیک: تاب (دادن) جنبش (انگلیسی) - لیسی: نوعی روسری یا دستمال که زنان روی سر قرار می‌دهند/ انگلیسی (فرانسوی باستان) و عربی نیز در آن دیده می‌شود.

نمونه‌های از واژگان گویش هرمزگانی

گویش هرمزگانی

فارسی معیار

پیشترون

در قدیم

دُخت

دختر

شو

شوهر

بپ

پدر

مم

مادر

کفت

افتاد

بپ گپو

پدر بزرگ

نه نه

مادر بزرگ

چوک

بچه

مال کام حَدی؟

اهل کدام منطقه‌ای؟

بِی‌چه ووستادی؟

برای چه ایستادی؟

خاش

خوب

خاشی؟

خوبی؟

اتای پهلو ما؟

پیش ما میای؟